Jednym z skojarzeń związanym ze wspólnym dzieciństwem jest skoncentrowanie życia rodziny wokół rodzeństwa z zespołem Downa , ponieważ to oni zazwyczaj są najważniejsi, oraz wymagają najwięcej uwagi oraz opieki.
Ten stan jest zazwyczaj czymś zwyczajnym dla sióstr lub braci, lecz bywa również że jest on źródłem zazdrości, poczucia niesprawiedliwego traktowania, przy czym zazdrość jednocześnie powoduje poczucie winy.
Dzieciństwo wiąże się także z lękiem przed akceptacją rówieśników, który może wynikać z obawy przed uznaniem kogoś za gorszego oraz odrzuceniem.
Lęk ten może sprawić że osoby te będą starannie dobierać swoich znajomych, oraz będą wyczuleni na wszelkie objawy nietolerancji. Niektóre osoby starają się nie dopuścić do przykrych sytuacji , a także wprowadzają wybranych rówieśników w problematykę zespołu Downa. Ze szczególną ostrożnością rodzeństwo podchodzi również do swoich sympatii oraz narzeczonych, gdyż stosunek tych osób do niepełnosprawnego brata lub siostry jest dla nich bardzo ważny. Wspólne dzieciństwo z rodzeństwem z trisomią 21 pary chromosomów wiąże się również z trudnymi chwilami związanymi zarówno z nietypowymi zachowaniami czy ograniczeniami niepełnosprawnego rodzeństwa , oraz reakcjami otoczenia.
Dzieciństwo dla pełnosprawnych osób posiadających rodzeństwo z tą mutacją wiąże się również z różnymi frustracjami , są one powiązane w większym lub mniejszym stopniu z posiadaniem niepełnosprawnego rodzeństwa, a mianowicie z odbiorem społecznym siostry lub brata z tą przypadłością.
Obciążeniem jest również przeciążenie obowiązkami , a także ich nadmiar.
Frustracja rodzeństwa w niektórych przypadkach wynika także z niskiej samodzielności brata lub siostry.
Osoby zajmujące się badaniem rodzeństwa osób z tą niepełnosprawnością intelektualną wymieniają wiele uczuć oraz specyficznych doświadczeń które pojawiają się w wzajemnych kontaktach. Zaliczają się do nich:
-wstyd,
-duma,
-nadopiekuńczość,
-zaangażowanie w udzielanie opieki,
Powodami do dumy z rodzeństwa z zespołem Downa bywa:
-duża samodzielność,
-zdobywane sukcesy,
-bezkonfliktowe zachowanie,
-pogodne usposobienie,
Cechą charakterystyczną dla rodzeństwa tych osób jest zaangażowanie w czynności opiekuńcze. Zdarza się ,że gdy osoba pełnosprawna jest młodsza od niepełnosprawnego rodzeństwa , dochodzi do zamiany ról, a dokładnie przyjmuje wtedy starszego, bardziej odpowiedzialnego , pomagającego rodzicom w opiece.