Narracja to opis bohatera z określonymi intencjami, który napotyka na trudności w ich realizacji, a trudności te – w wyniku zdarzeń toczących się wokół zagrożonych intencji- zostają bądź nie zostają przezwyciężone (Trzebiński 2002).
Elementem nadrzędnym tej definicji jest istnienie bohatera , którego intencje , plany, zamierzenia natrafiają podczas ich realizacji na różnego rodzaju problemy i komplikacje.
Narracje, są jedną z coraz bardzie popularnych badań jakościowych przez co mają swoje cechy charakterystyczne ,są nimi:
-przekazywanie punktu widzenia narratora oraz obok opisu zdarzeń uwzględnianie emocji , myśli a także interpretacji,.
– traktowanie przez badaczy narracji jako twórczego działania przez ograniczenie pytań faktograficznych , a skupienie się na różnych wersjach Ja osoby mówiącej a także rzeczywistości i doświadczeniach przez nią stworzonych w trakcie mówienia,
-uznawanie przez badacza specyfiki oraz niepowtarzalności każdej narracji z jednoczesnym nastawieniem na szukani różnic oraz podobieństw między nimi, umiejscowienie ich w konkretnej społecznej rzeczywistości,
-podkreślenie faktu, iż „narracja jest wspólnym dziełem narratora oraz słuchacza, bez względu na to, czy powstaje w zwykłej rozmowie , w wywiadzie , cy też w kontekście badań terenowych”(Chase 2009),
-uznanie przez badacza narracji siebie jako narratora, który występuje w pierwszej osobie, jest interpretatorem , mający znaczny wkład w powstaniu danej narracji,
Narracja jest również istotnym elementem każdej rodziny, gdyż wpływa ona zarówno na kształtowanie się tożsamości jej członków , przy czym nadaje sens sprawom codziennym oraz chwilom znacznym, jak zarówno może oddziaływać stymulująco na osobowość jednostek i pełnić funkcje terapeutyczne. Zaletą badań opartych na narracji biograficznej jest ich skupienie na perspektywie wewnętrznej.
Gillies wraz z Jamesem dowodzili , iż wspomnienia oraz reminiscencje mają dużą wartość terapeutyczną , ponieważ mają one wpływ na szacunek do samego siebie, podnoszą satysfakcję z własnego życia i redukują depresję u osób starszych. Te skutki mogą być bardzo istotne dla osób z niepełnosprawnością intelektualną. Ponadto reminiscencje przydają się w jakościowych oraz narracyjnych eksploracjach.
Natomiast historia życia może być używana jako metoda w badaniach entograficznych by zanalizować sytuację osób wykluczonych i stygmatyzowanych , w tym niepełnosprawnych intelektualnie. Osoba która , opowiada historie życia zazwyczaj skupia się na tej części, która jest dla niej subiektywnie najistotniejsza.
Narracje umożliwiają strukturalizować rzeczywistość, dzięki czemu jest możliwe kreowanie rzeczywistości, co ułatwia zrozumienie otaczającego świata. Mają one charakter subiektywny, co przejawia się indywidualnym odbiorem rzeczywistości oraz doświadczanie siebie przez jednostkę oddziałującą na sposób, w jaki opowiada ona o swoim życiu.