Życie składa się z serii wydarzeń, z których część składa się na nasz zwyczajny cykl życia, a inne zaś są nieoczekiwane oraz uznane przez nas za tragiczne. Wydarzenia tragiczne mogą być opisywane przez nas za zdarzenia kryzysowe.
Zgodnie z twierdzeniem Rendalla kryzys składa się z czterech faz.
- Wydarzenie, które ma miejsce, prowadzi do początkowego wzrostu napięcia, angażując zwykłe strategie radzenia sobie z trudnościami reprezentowane przez daną jednostkę,
- Kiedy zwykłe strategie nie sprawdzają się ,osoba ma poczucie kryzysu, Następuje dalszy wzrost napięcia. Może to wiązać się z uczuciem lęku, zagrożeniem poczucia bezpieczeństwa , poczuciem beznadziejności sytuacji. W trakcie tej fazy, Gdy zachowania obronne spadają , jednostka jest bardziej podatna na wsparcie oraz rady innych ludzi,
- Następuje okres reorganizacji, w którym rozwijają się nowe mechanizmy radzenia sobie z kryzysem, problem zostaje ponownie zdefiniowany, a mapa kognitywna odtworzona. W tej fazie zachowania a także cele mogą ulec zmianie, a napięcie zostać obniżone,
- Jeżeli problem nie zostanie rozwiązany przez rozwój nowych strategi i oczekiwań, napięcie znowu wzrasta oraz skutkuje to emocjonalnym załamaniem,
W odróżnieniu od stresu , kryzysy trwają zwykle krótko, cały trzy czy czterofazowy trwa około od czterech do sześciu tygodni. Przypuszczalnie są one pomocne w ludzkim rozwoju.
Warto wspomnieć, iż po sytuacji kryzysowej jaką są narodziny dziecka z zespołem Downa, pojawiają się problemy zdrowotne tych dzieci, zwłaszcza w pierwszych tygodniach po narodzeniu, gdy życie dziecka jest zagrożone.
Gdy dziecko ma ciężką chorobę , ojcowie wraz z matkami koncentrują się na tym nowym wyzwaniu, a trisomia 21 pary chromosomów odsuwa się na dalszy plan. Sytuacja ta cechowała się w przypadku ojców mających takie doświadczenia , związane z silnym napięciem nerwowym , ale także poczucia zjednoczenia z partnerką oraz mobilizacji wszystkich sił.
W odróżnieniu od matek, ojcowie nie uznają za sytuację kryzysową poszukiwanie odpowiedniej placówki edukacyjnej, lub innych chwil w życiu rodziny.
Zgodnie z tym co podał D.J.Meyer, narodziny dziecka, niepełnosprawnego dla niektórych ojców stają się inspiracją do rozwoju wcześniej nieznanych zasobów osobistych, natomiast dla innych stanowią źródło nieustannego stresu wpływającego na dezorientację w dotychczasowych celach życiowych oraz reorganizacje modeli funkcjonowania w pracy. Bray i inni wyróżnili dwa podstawowe typy miłości ojcowskiej:
-bezwarunkowa,
-przekształcająca,
Ojcowie którzy kochają swoje niepełnosprawne dziecko miłością bezwarunkową charakterystyczne jest całkowite , krańcowe poświęcenie, uwidaczniające się przez akceptowanie wszystkiego, co robi dziecko , a także cierpliwe wspieranie wszystkich jego działań oraz dążeń. Natomiast ojcowie kochający w sposób przekształcający uważają iż przez czyny zmieniające otoczenie możliwe jest w sposób znaczący zmienić swoje dziecko z tą mutacją, i podnieść jego czynności życiowe.
Ten model , który reprezentują niektórzy ojcowie, nazywa się „Pan Mama” , ponieważ przejęli oni większość obowiązków domowych, oraz opiekę nad dzieckiem z trisomią 21 pary chromosomów.
Następnym modelem reprezentowanym przez ojców jest, „Ojciec Wspierający”. Model ten polega na aktywnym włączaniu się przez ojców w opiekę nad dzieckiem z zespołem Downa, lecz to matka jest osobą która spędza z nim najwięcej czasu. Wszyscy z tej grupy pomagają w zajęciach rehabilitacyjnych , poprzez poprzez wożenie na nie, udział w części z nich. Ponadto ojcowie wraz z matkami decydują o sposobie kształcenia, oraz wyborze zajęć. Jeżdżą również z rodzinami na turnusy rehabilitacyjne oraz wyjazdy wakacyjne.
Ojcowie niedzielni to grupy w których główny ciężar opieki nad dzieckiem spoczywa na matce. Ten model można uznać za tradycyjny model rodziny, w którym matki zajmują się dziećmi , a ojcowie pracą zarobkową, bądź swoimi sprawami.
Ojcowie obok to model, w którym ojcowie nie angażują się w życie rodziny oraz nie mają kontaktu emocjonalnego , ze swoim dzieckiem z tą przypadłością.
Ojcowie którzy reprezentują dwa ostatnie modele mogą być niechętnie nastawieni do stowarzyszeń, niezależnie jaki stosunek ma do nich partnerka.
Istnieją jednak ojcowie którzy są zaangażowani w pracę stowarzyszeń na rzecz osób niepełnosprawnych intelektualnie. Jedną z ważniejszych funkcji tych stowarzyszeń ,są zapewnione dodatkowe zajęcia z rehabilitacji, oraz możliwość kontaktu a także wymiany doświadczeń z innymi rodzicami.
Wszyscy ojcowie zaangażowani w działalność stowarzyszeń uważają, że jest czymś naturalnym że wraz z żoną wspierają swoje dziecko z zespołem Downa, uważają również że jest to obowiązek i prawo.
Niektórzy zauważają również nowe możliwości do własnego rozwoju.
Jednym ze sposobów radzenia sobie z trudnymi sytuacjami dla ojców jest praca. Niektórzy w pierwszych tygodnia bycia na świecie dziecka nie rozmawiają z żonami , ponieważ nie chcą obciążać je dodatkowymi emocjami.
Dla innych ojców w trudnych chwilach pomocna jest praca fizyczna, czy wszystkie prace na rzecz poprawy warunków rehabilitacyjnych swojego dziecka. Jest to egzemplifikacja tego, o czym pisze Carpenter, mówiąc o miłości przekształconej.
Natomiast innym sposobem oswajania trisomii 21 pary chromosomów staje się porównywanie swojej sytuacji z życiem innych rodzin z dziećmi z tą przypadłością.