Specyfika rozwoju neurologicznego dzieci z zespołem Downa może wpływać na ich zdolność do uczenia się. Możemy również przypuszczać, iż duże znaczenie ma właściwie dobrana edukacja oraz wsparcie. Przeanalizowanie badań medycznych a także psychologicznych umożliwia stwierdzenie , że atypowy rozwój specyficznych struktur mózgowych może sugerować większe uszkodzenie pewnych obszarów działań niż innych. Ponadto wiele różnic które dotyczą pewnej grupy osób z tą mutacją, a rozkład zaburzeń nie ma charakteru jednolitego, co dowodzi, iż dzieci te mogą być w grupie ryzyka, w związku z pewnymi zaburzeniami , lecz nie oznacza to że wszystkie je mają, co świadczy o dużym zróżnicowaniu potrzeb takich jak kształcenie oraz niezbędna pomoc.
Young (2007) podzielił historię edukacji oraz wsparcia osób z trisomią 21 pary chromosomów na trzy okresy:
-okres pojawienia się instytucji dla osób z deficytem umysłowym,
-okres kontroli socjomedycznej,
-okres deinstytualizacji oraz niezależnego życia,
Powinniśmy jednak pamiętać, iżgdy ujmiemy historię zespołu Downa w perspektywie udzielanego im wsparcia a także podejścia do ich edukacji, trudno oddzielić ją od historii niepełnosprawności intelektualnej. Można stwierdzić, iż wiek 19 to czas w którym swój początek ma rozwój placówek zajmujących się opieką nad niepełnosprawnością, jednak ważną chwilą w podejściu do możliwości tych osób stało się ogłoszenie w połowie 19 wieku , poglądu, że nawet dzieci z największymi uszkodzeniami i deficytem umysłowym mają możliwość rozumieć a także są w stanie uczyć się. Jednakże mimo rozpowszechnienia się tego poglądu przez wiele następnych lat aspekt edukacyjny był zdominowany przez podejście zmedykalizowane. Od końca lat 50, dwudziestego wieku, bardziej oficjalnie krytykowano dotychczasowym system zakładów zamkniętych oraz wraz z pojawiającą się polityką normalizacji zaczęto poszukiwać nowych rozwiązań.
Osoby z trisomią 21 pary chromosomów w ówczesnych czasach, podobnie ja inne osoby z niepełnosprawnością intelektualną zwłaszcza w głębszych stopniach, najczęściej były pozbawione edukacji oraz rehabilitacji, natomiast w Polsce w okresie międzywojennym a także powojennym te osoby były jej na ogół pozbawione , lub w najlepszym wypadku trafiały do szkół specjalnych dla osób z lekkim deficytem umysłowym. Dopiero po utworzeniu z inicjatywy rodziców w 1963 roku tzw. szkoły życia dla osób z lekkim oraz znacznym stopniem deficytu umysłowego, zapoczątkowano szerszy ich dostęp do edukacji.
Natomiast w latach 90, dwudziestego wieku , na skutek zmiany podejścia do edukacji tych osób zaczęto rozwijać różnego typu placówki, stawiać nowe programy edukacyjne oraz nacisk na rozwój wczesnej interwencji a także działań które miały na celu lepsze przygotowanie osób z tą mutacją do dorosłości.
Spiker i Hopmann (1007), podsumowując wyniki badań nad działaniami w zakresie interwencji , dostrzegli kilka prawidłowości:
-dzieci , które w początkowym okresie charakteryzują się poważnymi opóźnieniami oraz deficytami , zwykle osiągają najniższy poziom postępu rozwoju,
– zakres wraz ze stopniem udziału w działaniach z zakresu wczesnej interwencji nie jest znaczącym czynnikiem, jeżeli chodzi o późniejszy poziom wieku umysłowego dziecka,
-dla niektórych grup bardzie intensywna wczesna interwencja nie wiąże się z większym postępem rozwoju dziecka, lecz wpływem na wzrost poziomu stresu u matek,
Dzieci z zespołem Downa, tak jak inne maluchy w Polsce, mają prawo do opieki przedszkolnej. Bywa ona trudno dostępna z powodu na mniejszą liczbę miejsc w stosunku do do potrzeb , oraz jest nieobowiązkowa.
Chrzanowska wymienia wiele problemów edukacji osób z tą niepełnosprawnością,w szkołach ogólnych. Są nimi:
– brak przygotowania nauczycieli do współpracy z uczniem niepełnosprawnym,
-niedostosowanie szkół/placówek w kwestii zaspokajania specjalny potrzeb edukacyjnych , w realizacji obowiązku szkolnego oraz obowiązku nauki przez ucznia z niepełnosprawnością,
brak rzeczywistych i konstruktywnych postaw zrozumienia oraz akceptacji dla wspólnego kształcenia uczniów z niepełnosprawnością oraz pełnosprawnych,
-brak zaspokojenia potrzeb w zakresie wczesnego wspomagania osób z niepełnosprawnością,
-spóźniona diagnoza niepełnosprawności,
Z racji iż ciągłą trudność związana z optymalną formą kształcenia osób z niepełnosprawnością intelektualną obecny jest zarówno w pracach badawczych, oraz w polityce oświatowej wielu krajów, to bardzo cenne są badania poznawcze. Budoly wraz z współpracownikami (2006) porównali osiągnięcia nastolatków z tą przypadłością uczących się przez cały okres swojej nauki w klasach ogólnodostępnych a także w szkołach specjalnych. W tych badaniach porównano wyniki z zakresu mowy, języka , umiejętności pisania oraz czytania, socjalizacji, codziennych umiejętności oraz , zachowania. Niezależnie od placówki uczniowie osiągali postęp w wymienionych obszarach. Lecz tylko komunikacja uległa większemu postępowi w szkołach ogólnodostępnych , ta sama sytuacja zdarzyła się w zakresie pisania i czytania, natomiast nie stwierdzono znaczących różnic w umiejętności dnia codziennego oraz socjalizacji. Obszarem w którym stwierdzono lepsze wyniki w szkołach specjalnych była skala relacji interpersonalnych.
Badania te nie wykazały jednak, że nauka w szkole masowej przyczynia się do lepszej integracji społecznej.